هنوز در بخش بستری نوزادان بیمارستان ان نوزاد کنارتو را یادم نرفته که نمیدانم چند روز بود داخل ان جعبه بود و حتی گاهی گریه هایش شنیده نمیشد... هر روز زمان بازدید پدران که 5 دقیقه بود او می امد و از پشت شیشه فرزندش را نگاه میکرد فقط همین و هرگز مادرش هم نیامد... من حال مادرش را میفهمیدم، که بااحساسش ج

موقع ظرف شستن و در هیاهوی این روزها ناگهان دلم برای خداتنگ شد این هیاهو که همه از خداست، نکند خدا میانش گم شود... + نوشته شده در چهارشنبه هفتم تیر ۱۳۹۶ساعت 9:48 توسط صبور |

قبل از اینکه بچه دارشوم فکرمی کردم بجزمادربودن، تقریبا زن کاملی هستم و اگر فرزندی داشته باشم دیگر چیزشاخصی ازیک زن کامل کم ندارم. اماحالا که محمد امده، گمان میکنم نه تنها زن کاملی نیستم و پرم از عیب و نقص، بلکه مادر چندان خوبی هم نیستم... + نوشته شده در چهارشنبه هفتم تیر ۱۳۹۶ساعت 9:53 توسط صبور |

دنیای مجازی که با دنیای حقیقت پیوند میخورد، همه چیز خراب می شود. نه می توانی باشی و نه نباشی... + نوشته شده در چهارشنبه هفتم تیر ۱۳۹۶ساعت 9:55 توسط صبور |

اگراینجارا نمی خواندی، حتما غر میزدم و مینوشتم که چقدر این روزها تو بده شده ای و مرا اذیت میکنی...من جز تو رفیقی ندارم... باید به دنبال وبلاگ دیگری برای نوشتم بگردم. جایی که کسی نداند من کیم...!

حالا که به همه گفته ام، چقدر اوضاع اسف بارتر شده است! نه خواهری کنارم هست که با او خوشحالی کنم نه انها که فکر میکردم مثل خواهرم هستند یادی از من میکنند! و نه حتی تبریکی..........ای دنیاچقدر تو بی رحمی!

من باید خیلی بیشتر احتیاط کنم و اگر بعضی ها همه کار میکنند و سفر هم می روند، من نباید بروم چون که به قول مادرم، آنها که مثل من به زور بچه هایشان را توی دلشان نگه نداشته اند......... وای من.............

خدایا آیا این لذت بی نظیر، این لگدهای مست کننده ، و این تبریکهای پر از اشتیاق...سهمی از انسان بودن است؟ بی شک که لطف تو به آنهایی که دارند بی شمار است، بی نهایت.... وبه آنهایی که بدون زحمت دارند.....نمی دانم چه توصیفی برایش بیاورم... خوشحالم که قدر این نعمت را می فهمم...

باورم نمی شود که این حقیقت داشته باشد که بعضی ها کافی ست اراده کنند همان فردایش می توانند مادر باشند! یعنی این موهبت به این رایگانی در اختیار بشریت قرار گرفته؟!!

کاش میشد که باخیال راحت بنویسم که حرکتهای قلقلک وارت چقدر شیرین است و غصه نخورم که زنی با آرزو و حسرت از در این خانه بیرون برود... خدایا همه طفلهای در شکم و بیرون شکم را نگهدار باش...

تقریبا هر دوهته صدتومان پول داروهایمان میشود هزینه سونو و ویزیت و آزمایش را هم اضافه کن آن وقت پولی می ماند که خوش خوش برویم لباس بارداری و کفش نی نی بخریم؟! کمی دلم گرفته. همیشه اوضاع ما باید سخت باشد...آن هم یواشکی...

متنفرم از هر چه اهداکننده و واسطه و از هر چه امپول و قرص که هست هر چه به انتقال نزدیک می شوم قلبم بیشتر بی قرار می شود...بی قرار و ناآرام....

دلم پیش آن یک جنین است یک جنینی که شش هفته با من ماند و زندگی مان را عطری تازه بخشید و حالا کیلومترها از من دور است دلم هوایش را کرده....

نمی دانم حکم دائم السفر جیست ولی گمانم همین روزها برایم صادق شود... هرکجا که باشد برای یافتن تو می روم...تو فقط باش...

چقدر این دوهفته انتظار همه چیز را تغییر می دهد! پر از غم و ناامیدی ام و پر از افسردگی....

من زنم. اما زنی که زنیت نکرد. من زنم اما همیشه زن ها را با حسرت نگاه کردم. در نوجوانی از خاطرات بلوغ و حرفهای در گوشی بی بهره بودم و در جوانی از شمارش روزهای تخمک گزاری و انتظار ماهانه برای مادرشدن و حرفهای یواشکی با بقیه زنهای در حال اقدام. من زنم اما هرگز بی بی چک ندیده بودم و خیلی چیزهای دیگر. من...

باور می کنی دوباره مادرشده باشم؟ هرچند جرئت خوشحالی ندارم... شاید اینطوری بهتراست. که هر گام که جلوبروی باز بگویی اگر او نخواهد ما هیچیم...

این بار هر لحظه که بودنت را به یاد می آورم، غرق شادی نمی شوم بلکه عمیق به فکر فرو می روم....فکر اینکه چگونه قوی باشم برای مواجهه با فردا!

فکرمیکنم بالاخره کبد هم آدم است و حالاکه روزی 10 وعده دارویی از قرص و شیاف و آمپول برایش می فرستم بالاخره جایی خسته می شود و کم می آورد و پوستم را مورد حمله قرار می دهد...آن هم چه جور! آن روز در سرخی و داغی و خارش پوست خود سوختم و دعا کردم فقط جنینم سالم باشد......

دلم گرفته است از دنیایی که حسرت ها نمی گذارد زندگی کنیم ترس ها نمی گذارد بخندیم حسادت ها نمی گذارد حرف بزنیم از دنیایی که دل شکستن در آن مثل آب خوردن شده و دل نشکستن سخت .... خدایا هدایت مان کن که به اندازه یک چشم برهم زدن به خودمان بند نیستیم.....